Uważaj na spadek

Nie zawsze odziedziczony spadek przynosi korzyści, czasem może to być duży dług. Prawo polskie dopuszcza dziedziczenie długów nawet jeśli są to dalecy krewni.
Co zatem zrobić by uniknąć kłopotu?
Przede wszystkim powinieneś interesować się losami rodziny tej bliższej i tej dalszej ( chociaż to może nie być takie proste, choćby ze względu na miejsce zamieszkania ). Sąd nie przyjmuje tłumaczenia, iż kuzyna mieszkającego 500 km od nas prawie nie znaliśmy. Dobrze jest wiedzieć czy zmarły nie pozostawił długów i czy jego spadkobiercy nie odrzucają spadku.
Pamiętaj jeśli nie chcesz spadku, możesz go odrzucić.
Art. 1012.K.c. Spadkobierca może bądź przyjąć spadek bez ograniczenia odpowiedzialności za długi (przyjęcie proste), bądź przyjąć spadek z ograniczeniem tej odpowiedzialności (przyjęcie z dobrodziejstwem inwentarza), bądź też spadek odrzucić.
Jeżeli zdecydowałeś się na proste przyjęcie spadku to ponosisz odpowiedzialność za długi spadkowe bez ograniczenia – całym swoim majątkiem. Nie polecam jeżeli spadkodawca pozostawił niespłacone zobowiązania finansowe.
Przyjęcie z dobrodziejstwem inwentarza oznacza, że nie musimy pokrywać całości długu z własnych środków, a jedynie tyle na ile pozwala pozostawiony spadek przez zmarłego.
Wystarczy że, jeden ze spadkobierców przyjął spadek z dobrodziejstwem inwentarza, a inni spadkobiercy, którzy nie złożyli w terminie żadnego oświadczenia, uważa się że tak jak on przyjęli spadek z dobrodziejstwem inwentarza.
Oświadczenie o przyjęciu bądź o odrzuceniu spadku składa się przed sadem lub u notariusza w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o spadku. Brak takiego oświadczenia w tym terminie jest jednoznaczne z przyjęciem spadku.
Spadkobierca, który spadek odrzucił, zostaje wyłączony od dziedziczenia, tak jakby nie dożył otwarcia spadku (art.1020 K.c.).

Jeżeli masz pytanie możesz zadać je tutaj

Testament

Jeżeli nie chcesz konfliktu najbliższej rodziny o majątek, który pozostawisz po śmierci, napisz testament. Myślisz że masz jeszcze czas, że Ciebie ten problem nie dotyczy, że rodzina jest rozsądna i dogada się bez sądu. A ja wiem z doświadczenia, że czasami mało znamy ludzi z którymi żyjemy, dlatego przeczytaj jak napisać testament żeby był zgodny z prawem.
Testament jest oświadczeniem woli testatora (osoby sporządzającej testament), i w myśl prawa spadkowego rozrządzić majątkiem na wypadek śmierci może on jedynie przez testament. W przypadku braku testamentu, o rozrządzeniu majątkiem spadkowym decyduje ustawa.
Testament może zawierać rozrządzenia tylko jednego spadkodawcy, oznacza to że nie można testamentu sporządzać wspólnie np. z małżonkiem.
W myśl art. 944 § 1.K.c. Sporządzić i odwołać testament może tylko osoba mająca pełną zdolność do czynności prawnych.
§ 2. Testamentu nie można sporządzić ani odwołać przez przedstawiciela.
Testament jest odwołalny. Spadkodawca w każdej chwili może odwołać cały testament, jak i jego część czyli niektóre postanowienia.
Najłatwiej jest testament sporządzić własnoręcznie, musi być napisany w całości pismem ręcznym a następnie podpisany i opatrzony datą ( bez kosztów ).
Można także, swoją ostatnią wolę sporządzić w formie aktu notarialnego przez notariusza ( w tym przypadku trzeba ponieść koszty ).
Trzecia forma to testament sporządzony ustnie w obecności dwóch świadków oświadczy swoją ostatnią wolę ustnie wobec wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty, marszałka województwa, sekretarza powiatu albo gminy lub kierownika urzędu stanu cywilnego.
Jeżeli istnieje obawa rychłej śmierci spadkodawcy albo jeżeli wskutek szczególnych okoliczności zachowanie zwykłej formy testamentu jest niemożliwe lub bardzo utrudnione, spadkodawca może oświadczyć ostatnią wolę ustnie przy jednoczesnej obecności co najmniej trzech świadków(art. 952§ 1.K.c.).
Świadkiem przy sporządzaniu testamentu nie może być:
- kto nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych;
- niewidomy, głuchy lub niemy;
- kto nie może czytać i pisać;
- kto nie włada językiem, w którym spadkodawca sporządza testament;
- skazany prawomocnie wyrokiem sądowym za fałszywe zeznania.
Spadkodawca powołać może do spadku całości lub części jedną lub kilka osób.
Jeżeli spadkodawca powołał do spadku lub do oznaczonej części spadku kilku spadkobierców, nie określając ich udziałów spadkowych, dziedziczą oni w częściach równych (art. 960.K.c.)
Spadkodawca może w testamencie powołać wykonawcę testamentu. Jednak musi to być osoba, która ma pełną zdolność do czynności prawnych.

Podstawa prawna: Kodeks cywilny

Jeżeli masz pytanie możesz zadać je tutaj

Zachowek

Bliscy zmarłego (powołani do spadku na podstawie ustawy), którzy w testamencie zostali pozbawieni udziału w spadku bądź ich udział w spadku został zminimalizowany mają prawo dochodzić od spadkobierców wypłacenia zachowku. O zachowek mogą także się starać w przypadku gdy zmarły rozdysponował za życia majątek w formie darowizn i nie zostawił testamentu.
Uprawnionymi do zachowku są wyłącznie zstępni tj. dzieci, wnuki, prawnuki, małżonek oraz rodzice spadkodawcy ale tylko, gdy spadkodawca nie miał dzieci, a wnuki jeżeli dzieci spadkodawcy nie żyją.
Do zachowku nie są uprawnieni:
- małżonek, gdy spadkodawca wystąpił o rozwód z winy tego małżonka,
- osoby, które spadek odrzuciły,
- osoby wydziedziczone przez spadkodawcę
- osoby, która na mocy umowy zrzekła się dziedziczenia,
- osoby niegodne,
Osoby, które zostały powołane przez spadkodawcę do spadku, jednakże przypadające im udziały spadkowe są niższe od wysokości należnego im zachowku, także mogą dochodzić swego prawa do zachowku.
Wysokość zachowku wynosi połowę wartości udziału, jaki by przypadał danej osobie przy dziedziczeniu ustawowym, jeżeli zaś uprawniony jest trwale niezdolny do pracy albo jeżeli zstępny uprawniony jest małoletni – dwie trzecie wartości udziału spadkowego (art. 991 § 1 K.c.).
Jeżeli uprawniony nie otrzymał należnego mu zachowku bądź w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny, bądź w postaci powołania do spadku, bądź w postaci zapisu, przysługuje mu przeciwko spadkobiercy roszczenie o zapłatę sumy pieniężnej potrzebnej do pokrycia zachowku albo do jego uzupełnienia (art. 991 § 2 K.c.).
Przy obliczaniu zachowku dolicza się do spadku, darowizny uczynione przez spadkodawcę, natomiast nie dolicza się do spadku drobnych darowizn, zwyczajowo w danych stosunkach przyjętych, ani dokonanych przed więcej niż dziesięciu laty, licząc wstecz od otwarcia spadku, darowizn na rzecz osób nie będących spadkobiercami albo uprawnionymi do zachowku. Także nie dolicza się do spadku darowizn uczynionych przez spadkodawcę w czasie, kiedy nie miał zstępnych. Nie dotyczy to jednak wypadku, gdy darowizna została uczyniona na mniej niż 300 dni przed urodzeniem się zstępnego. Małżonkowi nie dolicza się do spadku darowizn, które spadkodawca uczynił przed zawarciem z nim małżeństwa.
Wartość przedmiotu darowizny oblicza się według stanu z chwili jej dokonania, a według cen z chwili ustalania zachowku (art. 995 K.c.).
Jeżeli uprawniony nie może otrzymać od spadkobiercy należnego mu zachowku, może on żądać od osoby, która otrzymała od spadkodawcy darowiznę doliczoną do spadku, sumy pieniężnej potrzebnej do uzupełnienia zachowku. Obdarowany który sam jest uprawniony do zachowku, ponosi odpowiedzialność względem innych uprawnionych do zachowku tylko do wysokości nadwyżki przekraczającej jego własny zachowek. Może także zwolnić się od obowiązku zapłaty sumy potrzebnej do uzupełnienia zachowku przez wydanie przedmiotu darowizny.
Roszczenie z tytułu zachowku przedawnia się z upływem 3 lat od ogłoszenia testamentu (art. 1007 § 1 K.c.). Natomiast roszczenie przeciwko osobie obowiązanej do uzupełnienia zachowku z tytułu otrzymanej od spadkodawcy darowizny przedawnia się z upływem 3 lat od otwarcia spadku.
Kiedy spadkodawca może pozbawić zstępnych, małżonka i rodziców zachowku tzn. wydziedziczyć?
Jeżeli uprawniony do zachowku:
- wbrew woli spadkodawcy postępuje uporczywie w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego;
- dopuścił się względem spadkodawcy albo jednej z najbliższych mu osób umyślnego przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności albo rażącej obrazy czci;
- uporczywie nie dopełnia względem spadkodawcy obowiązków rodzinnych.

Jeżeli masz pytanie możesz zadać je tutaj

Spadek

Spadek definiujemy jako zbiór praw i obowiązków majątkowych zmarłego, które przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób. Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu. Spadkodawca w testamencie wskazuje osoby, które będą po jego śmierci spadkobiercami. Jednak gdy zmarły tego nie zrobi to zgodnie z art. 926. § 2. K.c.- Dziedziczenie ustawowe co do całości spadku następuje wtedy, gdy spadkodawca nie powołał spadkobiercy albo gdy żadna z osób, które powołał, nie chce lub nie może być spadkobiercą. Spadkobierców testamentowych wskazuje spadkodawca jako wyraz swej ostatniej woli. Kto zatem ustawowo dziedziczy i w jakiej kolejności?
Art. 931. § 1. W pierwszej kolejności powołane są z ustawy do spadku dzieci spadkodawcy oraz jego małżonek; dziedziczą oni w częściach równych. Jednakże część przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż jedna czwarta całości spadku.
§ 2. Jeżeli dziecko spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego dzieciom w częściach równych. Przepis ten stosuje się odpowiednio do dalszych zstępnych.
Art. 932. § 1. W braku zstępnych spadkodawcy powołani są do spadku z ustawy jego małżonek i rodzice.
§ 2. Udział spadkowy każdego z rodziców, które dziedziczy w zbiegu z małżonkiem spadkodawcy, wynosi jedną czwartą całości spadku. Jeżeli ojcostwo rodzica nie zostało ustalone, udział spadkowy matki spadkodawcy, dziedziczącej w zbiegu z jego małżonkiem, wynosi połowę spadku.
§ 3. W braku zstępnych i małżonka spadkodawcy cały spadek przypada jego rodzicom w częściach równych.
§ 4. Jeżeli jedno z rodziców spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada rodzeństwu spadkodawcy w częściach równych.
§ 5. Jeżeli którekolwiek z rodzeństwa spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku pozostawiając zstępnych, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego zstępnym. Podział tego udziału następuje według zasad, które dotyczą podziału między dalszych zstępnych spadkodawcy.
Art. 933. § 1. Udział spadkowy małżonka, który dziedziczy w zbiegu z rodzicami, rodzeństwem i zstępnymi rodzeństwa spadkodawcy, wynosi połowę spadku.
§ 2. W braku zstępnych spadkodawcy, jego rodziców, rodzeństwa i ich zstępnych, cały spadek przypada małżonkowi spadkodawcy.
Art. 934. § 1. W braku zstępnych, małżonka, rodziców, rodzeństwa i zstępnych rodzeństwa spadkodawcy cały spadek przypada dziadkom spadkodawcy; dziedziczą oni w częściach równych.
§ 2. Jeżeli któreś z dziadków spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego zstępnym. Podział tego udziału następuje według zasad, które dotyczą podziału spadku między zstępnych spadkodawcy.
§ 3. W braku zstępnych tego z dziadków, który nie dożył otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada pozostałym dziadkom w częściach równych.
Art. 934(1). W braku małżonka spadkodawcy i krewnych, powołanych do dziedziczenia z ustawy, spadek przypada w częściach równych tym dzieciom małżonka spadkodawcy, których żadne z rodziców nie dożyło chwili otwarcia spadku.
Art. 935. W braku małżonka spadkodawcy, jego krewnych i dzieci małżonka spadkodawcy, powołanych do dziedziczenia z ustawy, spadek przypada gminie ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy jako spadkobiercy ustawowemu. Jeżeli ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy w Rzeczypospolitej Polskiej nie da się ustalić albo ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy znajdowało się za granicą, spadek przypada Skarbowi Państwa jako spadkobiercy ustawowemu.
Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Przy czym spadkobierca może spadek odrzucić, może także przyjąć spadek bez ograniczenia odpowiedzialności za długi (przyjęcie proste), bądź przyjąć spadek z ograniczeniem tej odpowiedzialności (przyjęcie z dobrodziejstwem inwentarza). Decyzje musi podjąć w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o tytule swego powołania, w razie braku decyzji w tym terminie jest to jednoznaczne z prostym przyjęciem spadku.
Spadkobierca, który spadek przyjął, może zbyć go w całości lub w części. To samo dotyczy zbycia udziału spadkowego.
Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do zbycia spadku przenosi spadek na nabywcę, chyba że strony inaczej postanowiły. Nabywca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe w tym samym zakresie co zbywca.

Podstawa prawna: Kodeks cywilny

Jeżeli masz pytanie możesz zadać je tutaj

Prawo do odprawy

Pracownicy mogą otrzymać odprawę, z którymi rozwiązano umowę pracy w ramach zwolnień grupowych, a także indywidualnych.
Prawo do odprawy pieniężnej przysługuje pracownikowi, który stracił zatrudnienie z przyczyn zaistniałych po stronie pracodawcy, a w firmie której pracował pracodawca zatrudniał co najmniej 20 pracowników.
Wysokość odprawy jest uzależniona od długości zatrudnienia pracownika u danego pracodawcy i od wysokości wynagrodzenia.

Art. 8. 1. Pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości:
1) jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 2 lata;
2) dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat;
3) trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat.
Odprawę pieniężną ustala się według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy.
Wysokość odprawy pieniężnej nie może przekraczać kwoty 15-krotnego minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, obowiązującego w dniu rozwiązania stosunku pracy.
W razie zwolnień grupowych przyczyny ustania stosunku pracy mogą leżeć po obu stronach.

Odprawa rentowa lub emerytalna
Art. 921. § 1.K.p. Pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty inwalidzkiej lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia.
§ 2. Pracownik, który otrzymał odprawę, nie może ponownie nabyć do niej prawa.

Do odprawy nie maja prawa:
- pracownicy mianowani
- pracownicy tymczasowi
- wykonujący pracę na podstawie umowy cywilnoprawnej: o dzieło, zlecenie, samozatrudnienie
- funkcjonariusze służb mundurowych zatrudnieni na podstawie stosunków administracyjno-prawnych
Podstawa prawna: USTAWA z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dziennik Ustaw nr 90 z 2003 poz. 844)
Kodeks Pracy

Jeżeli masz pytanie możesz zadać je tutaj

Rozwiązanie umowy o pracę

Przyczyną ustania stosunku pracy jest rozwiązanie umowy o pracę bądź jej wygaśnięcie. Wygaśnięcie następuje w sposób niezależny od woli stron, w sposób automatyczny z mocy prawa. Umowa wygasa: z dniem śmierci pracownika, z dniem śmierci pracodawcy, z upływem 3 miesięcy nieobecności pracownika w pracy z powodu tymczasowego aresztowania, niezgłoszenie się pracownika po urlopie w ciągu 7 dni od rozwiązania stosunku pracy z wyboru.
Na podstawie art. 32 §. 1 Kodeksu Pracy obie strony mogą rozwiązać umowę o pracę za wypowiedzeniem.
Art. 30. § 1. Umowa o pracę rozwiązuje się:
1) na mocy porozumienia stron,
2) przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia (rozwiązanie
umowy o pracę za wypowiedzeniem),
3) przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia (rozwiązanie
umowy o pracę bez wypowiedzenia),
4) z upływem czasu, na który była zawarta,
5) z dniem ukończenia pracy, dla której wykonania była zawarta.
Rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem następuje z woli obu stron (pracodawca i pracownik). Rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron może wystąpić w przypadku każdego rodzaju umowy o pracę i następuje w terminie jaki ustalą strony.
Jeśli umowa zawarta jest na czas określony, który trwa dłużej niż 6 miesięcy, to w niej powinien znaleźć się zapis że strony dopuszczają możliwość jej rozwiązania za dwutygodniowym okresem wypowiedzenia. Pracodawca w takim przypadku nie musi podawać przyczyny jej rozwiązania. Natomiast jeżeli pracodawca wypowiedział umowę zawartą na czas nieokreślony powinien wskazać przyczynę wypowiedzenia.
W zależności od rodzaju zawartej umowy okresy wypowiedzeń różnią się długością.
Umowa na czas nieokreślony - wypowiedzenie zależy od okresu zatrudnienia:
- 2 tygodnie – jeśli zatrudnienie trwało krócej niż 6 miesięcy;
- 1 miesiąc – przy zatrudnieniu trwającym co najmniej 6 miesięcy
- 3 miesiące – jeśli zatrudnienie trwało co najmniej 3 lata.
Umowa o prace na okres próbny - wypowiedzenia zależy od okresu na jaki została zawarta:
- 3 dni robocze – dla umowy zawartej na okres krótszy niż 2 tygodnie;
- 1 tydzień – dla umowy zawartej na okres dłuższy niż 2 tygodnie
- 2 tygodnie – dla umów zawartych na okres 3 miesięcy.
Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia
Zgodnie z art. 52 § 1 K.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez
wypowiedzenia z winy pracownika w razie:
1) ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków
pracowniczych,
2) popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa,
które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli
przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem,
3) zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania
pracy na zajmowanym stanowisku.
Pod pojęciem ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków
pracowniczych należy rozumieć: nie stosowanie się do przepisów BHP, nie wykonywanie poleceń, nieusprawiedliwionego upuszczania miejsca pracy, nietrzeźwość, zakłócanie porządku w miejscu pracy.
A także podstawą do rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia jest
Art. 53. § 1. Pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia:
1) jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa:
a) dłużej niż 3 miesiące - gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 6 miesięcy,
b) dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku - gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową;
2) w razie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1, trwającej dłużej niż 1 miesiąc.
W art.55 K.p. określono kiedy pracownik może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia:
- jeżeli zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające szkodliwy wpływ wykonywanej pracy na zdrowie pracownika, a pracodawca nie przeniesie go w terminie wskazanym w orzeczeniu lekarskim do innej pracy
- gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika; w takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, a jeżeli umowa o pracę została zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy - w wysokości wynagrodzenia za okres 2 tygodni.
Rozwiązanie umowy o pracę z upływem czasu, na który była zawarta kończy się wraz z upływam terminu do którego jest ważna. Jest zawierana na jakiś okres np. kilku miesięcy,
po upływie tego czasu następuje rozwiązanie stosunku pracy, co powinno być oczywiste dla wszystkich.
Rozwiązanie umowy o pracę z dniem ukończenia pracy, dla której wykonania była zawarta następuje po wykonaniu tejże pracy.

A kiedy pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi? A o to co mówi na ten temat Kodeks Pracy:
Art. 39. Pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku.
Art. 41. Pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę w czasie urlopu pracownika, a także w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli nie upłynął jeszcze okres uprawniający do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.
Art. 177. § 1. Pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie ciąży, a także w okresie urlopu macierzyńskiego pracownicy, chyba że zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z jej winy i reprezentująca pracownicę zakładowa organizacja związkowa wyraziła zgodę na rozwiązanie umowy.

Jeżeli masz pytanie możesz zadać je tutaj

Zmiany w kodeksie drogowym w 2012 roku

Rok 2012 przynosi nam wiele istotnych zmian w przepisach drogowych, tak dużo że warto się z nimi zapoznać. Zmiany te dotkną przede wszystkim kierowców, którzy łamią przepisy ruch drogowego notorycznie oraz kandydatów na kierowców. Zacznijmy od początku tj. od kandydatów.
Nowe przepisy umożliwią przeprowadzenie wykładów z części teoretycznej na odległość z wykorzystaniem komputera i internetu pod nadzorem ośrodka szkolenia kierowców. Natomiast nowy egzamin teoretyczny na prawo jazdy będzie zdecydowanie trudniejszy.
Liczba pytań zwiększy się z 18 do 32,a kandydat na kierowcę będzie miał na odpowiedź jedynie kilkadziesiąt sekund. Nie będzie można wrócić do wcześniejszych pytań, w celu poprawienia błędów. Ma to na celu sprawdzenie umiejętności rozwiązywania problemów, jakie występują na drodze. Maksymalna ilość punktów do zdobycia to74, żeby egzamin zdać musimy zdobyć 68.
Kierowcy którzy po raz pierwszy uzyskają prawo jazdy kategorii B będą przez 2 lata poddani szczególnemu nadzorowi, począwszy od dnia, w którym został wydany dokument. Oznacza to, że jeśli w tym czasie popełnia dwa wykroczenia, to zostaną skierowani na kurs reedukacyjny i na badania psychologiczne, a okres próbny wydłuży się o następne 2 lata.
W przypadku trzech wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub jednego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, uprawnienia do kierowania pojazdami zostaną cofnięte.
Przez pierwsze 8 miesięcy nowi kierowcy będą zobligowani do jazdy samochodem wyłącznie z naklejoną z tyłu i z przodu okrągłą nalepką z zielonym symbolem liścia klonowego. W tym czasie zabrania mu się przekraczania prędkości 50 km/h na obszarze zabudowanym, 80 km/h poza obszarem zabudowanym oraz 100 km/h na autostradzie i drodze ekspresowej. Ponadto nie wolno mu podejmować pracy zarobkowej w charakterze kierowcy oraz prowadzić działalności gospodarczej polegającej na kierowaniu pojazdem określonym dla prawa jazdy kategorii B.
Dla początkujących motocyklistów zostanie wprowadzona kategoria prawa jazdy A2 – dla motocykli o mocy do 46 KM od 18-ego roku życia, kategoria A1 od 16-ego, Kat. AM zastąpi
kartę motorowerową od 14-ego, a kat. A to wiek podniesiony do 24 lat.
Prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T będą wydawane na okres 15 lat, a prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E na okres 5 lat.
Młody kierowca, który nie będzie pewny w interpretacji przepisów ruchu drogowego, może być narażony na przedłużenia okresu próbnego lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami w związku z wykroczeniem, którego się dopuścił, pod wpływem dodatkowego stresu, może nie potrafić ocenić właściwie przebiegu zdarzenia. Przysługuje mu prawo odmowy przyjęcia mandatu karnego oraz skierowania sprawy do sądu. Dlatego dobrym wyjściem może okazać się posiadanie polisy ubezpieczenia ochrony prawnej, dzięki której młody kierowca ma zapewnioną pomoc profesjonalnego prawnika. Ubezpieczyciel w takim przypadku pokryje koszty honorarium prawnika jak również koszty związane z procesem sądowym.
Nowy taryfikator punktów karnych zacznie obowiązywać w lutym 2012 roku.
Za wykroczenia które dotąd karano tylko mandatami będą dodawane punkty karne.
Oto ważniejsze zmiany w taryfikatorze:
- 10 punktów karnych za przewożenie większej liczby osób niż wynika to z dowodu rejestracyjnego - mandat do 500 zł
- 5 punktów karnych za holowanie sanek za samochodem - mandat od 20 do 500 zł.
- 5 punktów karnych za rozmowę podczas jazdy przez telefon komórkowy bez zestawu głośno mówiącego
- 4 punkty karne zamiast 2 za jazdę bez zapiętych pasów bezpieczeństwa, niezależnie od tego, czy zrobi to kierowca, czy pasażer - mandat 100 zł
- 6 punktów karnych zamiast 3 za przewożenie dziecka bez fotelika - mandat 150 zł
- 5 punktów karnych za parkowanie bez zezwolenia na miejscu dla inwalidów - mandat do 500 zł
- 10 zamiast 8 punktów karnych za wymuszenie pierwszeństwa na pieszym znajdującym się na pasach – mandat 350 zł
- 10 zamiast 9 punktów karnych za wyprzedzanie na przejściu dla pieszych - mandat do 200 zł
- 2 punkty karne zamiast 1 za niestosowanie się do znaku „stop” - mandat 100 zł
- 3 punkty karne za zakrywanie tablic rejestracyjnych - mandat 100 zł
- 2 punkty karne za wjazd na skrzyżowanie, gdy nie ma możliwości zjazdu - mandat 300 zł