Ubezpieczenie OC zasadniczo nie różni się we wszystkich towarzystwach, jedynie czym należy się kierować to cena. Nie mniej jednak zwróć uwagę czy do OC firma dodaje Ci darmowy pakiet assistance, czyli pomoc na drodze dla sprawcy i poszkodowanego, czy otrzymasz bezpłatnie Zieloną Kartę i jeżeli wybierasz się za granicę - czy marka firmy ubezpieczającej jest rozpoznawalna w całej Europie.
Inaczej się ma z ubezpieczeniem AC, w tym przypadku sprawa już nie jest tak prosta. Jeżeli zdecydujemy się na wykupienie ubezpieczenia autocasco, zapewniamy sobie pokrycie szkód polegających na uszkodzeniu, zniszczeniu, utracie pojazdu lub jego wyposażenia na skutek różnorodnych zdarzeń.
Wybierając ubezpieczenie AC nie kieruj się ceną, na takie ubezpieczenia warto wydawać trochę większe pieniądze, aby potem nie być niemile zaskoczonemu gdy ubezpieczyciel odmówi nam wypłaty odszkodowania. Składki za autocasco są naliczane indywidualnie i zależą w głównej mierze od tego na jaką kwotę chcemy ubezpieczyć nasz pojazd. Pod uwagę bierze się także wiek kierowcy, okres posiadania prawa jazdy, i to czy kierowca w przeszłości spowodował wypadek. Klienci powinni zwracać szczególną uwagę na Ogólne Warunki Ubezpieczenia, które zawierają informacje przed jakimi zdarzeniami chroni nas dane ubezpieczenie. Warto sprawdzić czy towarzystwo ubezpieczeniowe dopuszcza gotówkowe, jak i bezgotówkowe rozliczanie szkody i czy możemy wybrać warsztat w którym będzie naprawiany samochód. Ogólne warunki zawierają wyłączenia, to jest zbiór sytuacji, w których ubezpieczenie AC nie będzie chroniło jego posiadacza, więc świadczenie nie zostanie wypłacone. Klient decydując się na ubezpieczenie AC powinien sprawdzić, w jaki sposób wyliczana jest wartość samochodu i jego części.
Na co jeszcze powinniśmy zwrócić uwagę podczas ustalania warunków polisy autocasco, a mianowicie na wysokość udziału własnego w procesie potencjalnej likwidacji szkody. Obecnie w większości towarzystwach ubezpieczeniowych udział własny jest dobrowolny - oznacza to, że można zredukować go do zera przez tzw. wykupienie. Składka za ubezpieczenie jest wtedy wyższa, ale nikt chyba nie chce pokrywać części szkody z własnych środków. Szczególnie dotkliwe jest to w przypadku kradzieży auta.
Przy zawieraniu ubezpieczenia należy się dowiedzieć, czy udział własny jest potrącany z odszkodowania czy z sumy ubezpieczenia.
Duża konkurencyjność na rynku ubezpieczeń powoduje, że towarzystwa prześcigają się w ofertach dając promocyjne zniżki cenowe, co nie zmienia jednak faktu, że większość tych promocji nie jest bezinteresowna. Wybór ubezpieczycieli jest duży, możesz więc dostosować polisę do Twoich indywidualnych potrzeb i wybrać odpowiednią polisę.
sobota
piątek
Koniec z podwójnym ubezpieczeniem OC
Zasady związane z automatycznym przedłużaniem umów ubezpieczenia OC od wielu lat wzbudzają kontrowersje i są przedmiotem licznych skarg adresowanych do Rzecznika Ubezpieczonych. Kierowcy, którzy zmienili ubezpieczyciela, często wpadają w pułapkę podwójnego OC komunikacyjnego. Art. 28 ust. 1 Ustawy stanowi, że jeżeli posiadacz pojazdu mechanicznego nie wypowie na piśmie umowy ubezpieczenia OC co najmniej jeden dzień przed upływem 12-miesiecznego okresu jej obowiązywania, zostanie zawarta na kolejne 12 miesięcy, doprowadzi do sytuacji podwójnego ubezpieczenia, czego konsekwencją jest obowiązek opłacania podwójnej składki. Właściciel pojazdu może złożyć do ubezpieczyciela podanie o rozwiązanie umowy na mocy porozumienia stron. Jednak ustawa o obowiązkowym OC komunikacyjnym nie nakłada na firmy ubezpieczeniowe obowiązku rozwiązania umowy, więc towarzystwa nie muszą uwzględnić roszczeń klientów. W praktyce zasady postępowania w takich przypadkach są bardzo często niekorzystne dla klienta, lecz niebawem ma się to zmienić.
Od 11.02.12 zaczną obowiązywać zmiany w Ustawie o ubezpieczeniach obowiązkowych. Nowe przepisy umożliwią posiadaczom pojazdów mechanicznych wypowiedzenie jednej z umów obowiązkowego ubezpieczenia OC znosząc problem tzw. podwójnego ubezpieczenia. To na ubezpieczycielu będzie spoczywać obowiązek listownego poinformowania swojego klienta o zakończeniu okresu ubezpieczenia na 14 dni przed jego upływem. Nie będzie problemu przy sprzedaży auta. Umowa poprzedniego właściciela nie będzie mogła być automatycznie odnowiona.
Kierowcy będą mieli łatwiej korzystający z ubezpieczeń on-line. Podczas kontroli drogowej posiadaczom OC w formie elektronicznej wystarczy jedynie wydruk potwierdzenia. Zmienią się także metody obliczania zwrotu składki ubezpieczeniowej OC. Będzie on obowiązywał za każdy dzień niewykorzystanej ochrony, a nie jak to było dotychczas, za każdy pełny miesiąc.
wtorek
Alimenty - pozew
Obowiązek alimentacyjny dotyczy krewnych w linii prostej ( rodzice, dziadkowie ), rodzeństwo ( brat, siostra ), a także małżonków. Najczęściej jednak spotykamy się
z alimentami płaconymi przez jednego z rodziców na utrzymanie dzieci.
Żeby otrzymać alimenty w pierwszej kolejności należy wnieść pozew o alimenty do
sądu rejonowego. W pozwie o alimenty należy wskazać osobę powoda, która wnosi o przyznanie alimentów (dziecko). Rodzic lub opiekun powinien być wymieniony w pozwie jako działający w imieniu dziecka. W pozwie o alimenty także określony powinien być również pozwany (imię, nazwisko i adres zamieszkania), od którego domaga się alimentów.
W treści pozwu powinniśmy określić kwotę alimentów, jaką chcemy żeby została zasadzona przez sąd pozwanemu ze wskazaniem dnia, od którego alimenty mają być co miesiąc przekazywane na rzecz powoda, czyli dziecka.
W uzasadnieniu pozwu o alimenty należy przedstawić możliwości finansowe pozwanego
Powinno się w nim również wskazać, że osoba wnosząca pozew w imieniu dziecka nie posiada żadnego majątku, z którego mogłaby je utrzymać. Okoliczności te poprzeć należy konkretnymi dowodami np. dokumentami, czy zeznaniami świadków, których kserokopie powinny być załączone do pozwu. Pozew musi być podpisany własnoręcznie. Osoba wnosząca sprawę o alimenty zwolniona jest z kosztów sądowych, może również złożyć wniosek o przyznanie jej adwokata.
Wzory dokumentów: pozew o alimenty, pozew o podwyższenie alimentów, pozew o obniżenie alimentów i inne znajdziesz tutaj
Jeżeli masz pytanie możesz zadać je tutaj
z alimentami płaconymi przez jednego z rodziców na utrzymanie dzieci.
Żeby otrzymać alimenty w pierwszej kolejności należy wnieść pozew o alimenty do
sądu rejonowego. W pozwie o alimenty należy wskazać osobę powoda, która wnosi o przyznanie alimentów (dziecko). Rodzic lub opiekun powinien być wymieniony w pozwie jako działający w imieniu dziecka. W pozwie o alimenty także określony powinien być również pozwany (imię, nazwisko i adres zamieszkania), od którego domaga się alimentów.
W treści pozwu powinniśmy określić kwotę alimentów, jaką chcemy żeby została zasadzona przez sąd pozwanemu ze wskazaniem dnia, od którego alimenty mają być co miesiąc przekazywane na rzecz powoda, czyli dziecka.
W uzasadnieniu pozwu o alimenty należy przedstawić możliwości finansowe pozwanego
Powinno się w nim również wskazać, że osoba wnosząca pozew w imieniu dziecka nie posiada żadnego majątku, z którego mogłaby je utrzymać. Okoliczności te poprzeć należy konkretnymi dowodami np. dokumentami, czy zeznaniami świadków, których kserokopie powinny być załączone do pozwu. Pozew musi być podpisany własnoręcznie. Osoba wnosząca sprawę o alimenty zwolniona jest z kosztów sądowych, może również złożyć wniosek o przyznanie jej adwokata.
Wzory dokumentów: pozew o alimenty, pozew o podwyższenie alimentów, pozew o obniżenie alimentów i inne znajdziesz tutaj
Jeżeli masz pytanie możesz zadać je tutaj
poniedziałek
Zmiany w kredycie konsumenckim
Nowa ustawa określa obowiązki banków i pośredników kredytowych, dotyczące udzielania informacji o kredycie oraz praw konsumenta. Zmiany mają dostosować nasze prawo do regulacji unijnych.
Została zmieniona wartość kredytu konsumenckiego z 80 tysięcy złotych do 255 tysięcy 550 złotych, lub równowartości tej kwoty w innej walucie. Nowe przepisy wydłużą termin na odstąpienie od umowy do 14 dni od momentu jej zawarcia.
Konsument nie będzie ponosił kosztów związanych z odstąpieniem od umowy, z wyjątkiem odsetek za okres od dnia wypłaty kredytu do dnia spłaty.
Został wprowadzony także formularz informacyjny, który ma zawierać wszystkie podstawowe informacje o kredycie. Na ich podstawie konsumenci będą mogli podjąć świadomą decyzję odnośnie zaciąganego kredytu, a także z łatwością porównywać oferty różnych przedsiębiorców. Pozwoli to uzyskać dostęp do pełnej informacji o wszelkich kosztach ponoszonych w przypadku zawarcia umowy.
Zlikwidowano maksymalny próg 5 proc. łącznej kwoty wszystkich opłat, prowizji oraz innych kosztów związanych z zawarciem umowy o kredyt konsumencki.
Instytucje udzielające kredytów będą mogły pobierać rekompensatę w przypadku, gdy konsument wcześniej spłaci zaciągniętą pożyczkę.
Co to oznacza? Klienci idąc do banku będą mieli dostęp do informacji o całkowitym koszcie kredytu, dłuższy czas do 14 dni, by go zwrócić bez podania przyczyny, łatwiej będzie porównać oferty z całego rynku i wybrać najtańszą opcję. Niestety wpłynie to na ceny kredytów za które zapłacimy więcej.
piątek
Bezpieczne zakupy przez Internet - poradnik
Internet jest dobrym i coraz popularniejszym miejscem do robienia zakupów. Ma wiele zalet,
które dają przewagę nad tradycyjnym kupowaniem. Wygoda i oszczędność czasu, niższe ceny, większy wybór oraz porównywarkę cenową. Wszystko to sprawia iż handel elektroniczny rozwija się w szybkim tempie. Niestety są też wady, musimy mieć więc świadomość realnych zagrożeń jakie płyną z takiej formy nabywania towarów.
Aby zakupy w sieci były bezpieczne zbierz niezbędne informacje o sklepie, a także o produkcie. Na stronie każdego sklepu internetowego muszą być podane takie dane, jak pełna nazwa, adres siedziby, numer NIP i numer Regon. Warto sprawdzić renomę sprzedawcy, u którego planujemy nabyć towar. Ocena wystawiana przez kupujących w postaci komentarzy jest źródłem informacji o sklepie. Przyjrzyj się komentarzom (zarówno tym pozytywnym, jak i negatywnym), sprawdź różne fora internetowe i poczytaj o tym, co mają do powiedzenia klienci sklepu. Pamiętaj, że każdy sprzedawca ustala inne reguły dotyczące zamówionego towaru. Przeczytaj dokładnie regulamin sklepu – zasady składania zamówienia, koszty i sposób dostawy, czas realizacji zamówienia oraz sposoby płatności. Powinny być też określone warunki reklamacji i zwrotu pieniędzy. Należy przy tym pamiętać, że polskie prawo w przypadku zakupów na odległość pozwala zwrócić towar w ciągu 10 dni bez podawania przyczyny. Nie dotyczy to jednak aukcji internetowych i transakcji dokonywanych między firmami, a towar musi być zwracany w oryginalnym opakowaniu.
Unikaj podawania informacji o sobie, które nie są niezbędne do realizacji transakcji. Stosuj zasadę ograniczonego zaufania. Nie należy także pod żadnym pozorem podawać nikomu haseł, kodów autoryzacyjnych ani numerów PIN poza miejscami do tego przeznaczonymi, a adres strony banku wpisuj bezpośrednio lub korzystaj z zakładki utworzonej w przeglądarce. Pamiętaj również o zachowaniu paragonów, faktur oraz kart gwarancyjnych, na podstawie których możesz ubiegać się np. o wymianę wadliwego towaru bądź zwrot pieniędzy.
Jeżeli będziesz pamiętać o przestrzeganiu niezbędnych zasad bezpieczeństwa podczas dokonywania zakupów w sieci to pozwoli uniknąć wielu przykrych sytuacji.
czwartek
Reklamacja bez paragonu
że nie posiadamy paragonu. Każdy z nas może przecież zgubić dowód zakupu lub nie zabrać ze sklepu. Co zatem zrobić i co na ten temat mówi prawo?
Paragon służy zatem wykazaniu, że dany produkt rzeczywiście pochodzi od konkretnego sprzedawcy, jest to dowód zawarcia umowy pomiędzy konsumentem a sprzedawcą i to do niego mogą być kierowane roszczenia reklamacyjne. Sprzedawca może zażądać od konsumenta przedstawienia takiego dowodu, ale nie może wymagać by był to wyłącznie paragon. Wprawdzie paragon stanowi dokument zakupu danego towaru, jednak fakt ten można wykazać na wiele innych sposobów, a brak jego nie oznacza, że sprzedawca może odmówić przyjęcia reklamacji do rozpatrzenia. Informacje znajdujące się na wywieszkach w sklepie czy na kartkach przy ladzie, które stanowią o reklamacjach tylko za okazaniem paragonu, nie mają żadnego znaczenia. Zastrzeżenia takie nie mają żadnego uzasadnienia w przepisach prawa.
Art. 8. 1.Dziennik Ustaw z 5 września 2002 Nr 141 poz. 1176 - Jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, kupujący może żądać doprowadzenia go do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy, chyba że naprawa albo wymiana są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów. Przy ocenie nadmierności kosztów uwzględnia się wartość towaru zgodnego z umową oraz rodzaj i stopień stwierdzonej niezgodności, a także bierze się pod uwagę niedogodności, na jakie naraziłby kupującego inny sposób zaspokojenia.
Ustawa nie zawiera przepisu który wymagałby od konsumenta przedstawienia paragonu.
Z powyższego wynika zatem, że konsument fakt zawarcia umowy może udowodnić wszelkimi dopuszczalnymi sposobami. Może być to wyciąg z konta, potwierdzenie dokonania wpłaty otrzymane mailem, bądź zeznania świadków.
Jeżeli masz pytanie możesz zadać je tutaj
środa
Zaległy urlop do 30 września
Od 1 stycznia 2012 r. zaczną obowiązywać przepisy ustawy deregulacyjnaej o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców. W myśl której, pracodawcy będę mogli udzielać pracownikom zaległego urlopu wypoczynkowego najpóźniej do 30 września następnego roku. Do tej pory zaległy urlop pracownik musiał wykorzystać do końca pierwszego kwartału następnego roku. Wykorzystanie zaległego urlopu do końca września daje pracownikowi możliwość bardziej atrakcyjnego terminu ( czerwiec-sierpień ) niż dotychczas.
wtorek
Potracenia z wynagrodzenia pracownika
Ile i z jakiego tytułu pracodawca może potrącić z wynagrodzenia pracownika?
Kodeks pracy określa wyraźnie i w sposób wyczerpujący katalog należności, jakie mogą być potrącane z wynagrodzenia pracownika bez jego zgody. Są to, oprócz składek na ubezpieczenie społeczne i zaliczek na podatek dochodowy, tylko następujące należności:
1.sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych,
2.sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne,
3.zaliczki pieniężne udzielone pracownikowi,
4.kary pieniężne (m.in. za nieprzestrzeganie przez pracownika przepisów BHP czy nieusprawiedliwione niestawienie się w pracy).
Przepis reguluje również dopuszczalną wysokość potrąceń oraz wyszczególnia kwoty wolne od potrąceń.
W świetle art. 87 § 3 K.p., potrącenia mogą być dokonywane w następujących granicach:
•do wysokości trzech piątych wynagrodzenia - w razie egzekucji świadczeń alimentacyjnych,
•do wysokości połowy wynagrodzenia - w razie egzekucji innych należności lub potrącania zaliczek pieniężnych.
Kwota wolna od potrąceń gwarantuje,zwłaszcza najniżej zarabiającym zachowanie pewnego minimum bytowego. Powyższe nie dotyczy jedynie należności alimentacyjnych. W pozostałych przypadkach wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości:
•minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne,
•75% wymienionego wynagrodzenia - przy potrącaniu zaliczek pieniężnych udzielonych pracownikowi,
•90% wymienionego wynagrodzenia - przy potrącaniu kar pieniężnych z pracowniczej odpowiedzialności porządkowej.
Kwota wolna od potrąceń przewidziana jest również w przypadku dokonywania potrąceń dobrowolnych (na podstawie art. 91 § 1 K.p.). Jest ona równa wysokości:
•minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - w przypadku potrącania należności na rzecz pracodawcy,
•80% wymienionej wyżej kwoty - przy potrącaniu innych należności.
Inne potrącenia mogą być dokonywane wyłącznie za zgodą pracownika.
Kodeks pracy określa wyraźnie i w sposób wyczerpujący katalog należności, jakie mogą być potrącane z wynagrodzenia pracownika bez jego zgody. Są to, oprócz składek na ubezpieczenie społeczne i zaliczek na podatek dochodowy, tylko następujące należności:
1.sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych,
2.sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne,
3.zaliczki pieniężne udzielone pracownikowi,
4.kary pieniężne (m.in. za nieprzestrzeganie przez pracownika przepisów BHP czy nieusprawiedliwione niestawienie się w pracy).
Przepis reguluje również dopuszczalną wysokość potrąceń oraz wyszczególnia kwoty wolne od potrąceń.
W świetle art. 87 § 3 K.p., potrącenia mogą być dokonywane w następujących granicach:
•do wysokości trzech piątych wynagrodzenia - w razie egzekucji świadczeń alimentacyjnych,
•do wysokości połowy wynagrodzenia - w razie egzekucji innych należności lub potrącania zaliczek pieniężnych.
Kwota wolna od potrąceń gwarantuje,zwłaszcza najniżej zarabiającym zachowanie pewnego minimum bytowego. Powyższe nie dotyczy jedynie należności alimentacyjnych. W pozostałych przypadkach wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości:
•minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne,
•75% wymienionego wynagrodzenia - przy potrącaniu zaliczek pieniężnych udzielonych pracownikowi,
•90% wymienionego wynagrodzenia - przy potrącaniu kar pieniężnych z pracowniczej odpowiedzialności porządkowej.
Kwota wolna od potrąceń przewidziana jest również w przypadku dokonywania potrąceń dobrowolnych (na podstawie art. 91 § 1 K.p.). Jest ona równa wysokości:
•minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - w przypadku potrącania należności na rzecz pracodawcy,
•80% wymienionej wyżej kwoty - przy potrącaniu innych należności.
Inne potrącenia mogą być dokonywane wyłącznie za zgodą pracownika.
niedziela
Pracodawca odmówił udzielenia urlopu wypoczynkowego
Pracodawca odmówił udzielenia urlopu wypoczynkowego uzasadniając tym, że pracownik nie zasłużył na urlop. Czy pracodawca w takim przypadku postępuje zgodnie z prawem?
Znajomy chciał wziąć kilka dni urlopu i dostał taką odpowiedź jak wyżej.
Takie działanie pracodawcy nie jest zgodne z prawem.
Kodeks pracy nakazuje udzielić pracownikowi urlopu do końca roku kalendarzowego, w którym pracownik nabył do niego prawo (art. 161 kp). Jeśli pracownik nie wykorzystał urlopu w tym terminie, pracodawca ma obowiązek udzielić mu urlopu do końca marca przyszłego roku kalendarzowego (art. 168 kp).
Gdy urlop nie zostanie udzielony w tym terminie, nie przepada. Jednak stanowi to wykroczenie przeciwko prawom pracownika (art. 282 § 1 pkt 2 kp). Osoba, która ponosi za to odpowiedzialność, może być ukarana karą grzywny od 1.000 do 30.000 zł.
Znajomy chciał wziąć kilka dni urlopu i dostał taką odpowiedź jak wyżej.
Takie działanie pracodawcy nie jest zgodne z prawem.
Kodeks pracy nakazuje udzielić pracownikowi urlopu do końca roku kalendarzowego, w którym pracownik nabył do niego prawo (art. 161 kp). Jeśli pracownik nie wykorzystał urlopu w tym terminie, pracodawca ma obowiązek udzielić mu urlopu do końca marca przyszłego roku kalendarzowego (art. 168 kp).
Gdy urlop nie zostanie udzielony w tym terminie, nie przepada. Jednak stanowi to wykroczenie przeciwko prawom pracownika (art. 282 § 1 pkt 2 kp). Osoba, która ponosi za to odpowiedzialność, może być ukarana karą grzywny od 1.000 do 30.000 zł.
Czy można zwolnić pracownika na urlopie wychowawczym
Czy prawo chroni kobietę przebywającą na urlopie wychowawczym przed utratą pracy?
Jeżeli zakład pracy został zlikwidowany lub jest w trakcie likwidacji przywrócenie do pracy w takiej sytuacji jest niecelowe lub niemożliwe, dopuszczalne jest więc rozwiązanie umowy o pracę także z pracownikiem przebywającym na urlopie wychowawczym. Przy czym pracownicy korzystającej z urlopu wychowawczego, której na podstawie art. 361 par. 1 k.p. skrócono okres wypowiedzenia, przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia, jakie otrzymałaby, gdyby stosunek pracy rozwiązał się z upływem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia.
Jeżeli zakład pracy został zlikwidowany lub jest w trakcie likwidacji przywrócenie do pracy w takiej sytuacji jest niecelowe lub niemożliwe, dopuszczalne jest więc rozwiązanie umowy o pracę także z pracownikiem przebywającym na urlopie wychowawczym. Przy czym pracownicy korzystającej z urlopu wychowawczego, której na podstawie art. 361 par. 1 k.p. skrócono okres wypowiedzenia, przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia, jakie otrzymałaby, gdyby stosunek pracy rozwiązał się z upływem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia.
sobota
Urlopy pracownicze - kodeks pracy
DZIAŁ SIÓDMY
Urlopy pracownicze
Rozdział I
Urlopy wypoczynkowe
Art. 152. § 1. Pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego
urlopu wypoczynkowego, zwanego dalej „urlopem”.
§ 2. Pracownik nie może zrzec się prawa do urlopu.
Art. 153. § 1. Pracownik podejmujący pracę po raz pierwszy, w roku kalendarzowym, w
którym podjął pracę, uzyskuje prawo do urlopu z upływem każdego miesiąca pracy, w wymiarze
1/12 wymiaru urlopu przysługującego mu po przepracowaniu roku.
§ 2. Prawo do kolejnych urlopów pracownik nabywa w każdym następnym roku
kalendarzowym.
Art. 154. § 1. Wymiar urlopu wynosi:
1) 20 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat,
2) 26 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat.
§ 2. Wymiar urlopu dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy ustala
się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy tego pracownika, biorąc za podstawę wymiar urlopu
określony w § 1; niepełny dzień urlopu zaokrągla się w górę do pełnego dnia.
§ 3. Wymiar urlopu w danym roku kalendarzowym, ustalony na podstawie § 1 i 2, nie może
przekroczyć wymiaru określonego w § 1.
Art. 1541. § 1. Do okresu zatrudnienia, od którego zależy prawo do urlopu i wymiar urlopu,
wlicza się okresy poprzedniego zatrudnienia, bez względu na przerwy w zatrudnieniu oraz sposób
ustania stosunku pracy.
§ 2. W przypadku jednoczesnego pozostawania w dwóch lub więcej stosunkach pracy
wliczeniu podlega także okres poprzedniego niezakończonego zatrudnienia w części przypadającej
przed nawiązaniem drugiego lub kolejnego stosunku pracy.
Art. 1542. § 1. Urlopu udziela się w dni, które są dla pracownika dniami pracy, zgodnie z
obowiązującym go rozkładem czasu pracy, w wymiarze godzinowym, odpowiadającym dobowemu
wymiarowi czasu pracy pracownika w danym dniu, z zastrzeżeniem § 4.
§ 2. Przy udzielaniu urlopu zgodnie z § 1, jeden dzień urlopu odpowiada 8 godzinom pracy.
§ 3. Przepis § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pracownika, dla którego dobowa norma czasu
pracy, wynikająca z odrębnych przepisów, jest niższa niż 8 godzin.
§ 4. Udzielenie pracownikowi urlopu w dniu pracy w wymiarze godzinowym odpowiadającym
części dobowego wymiaru czasu pracy jest dopuszczalne jedynie w przypadku, gdy część urlopu
pozostała do wykorzystania jest niższa niż pełny dobowy wymiar czasu pracy pracownika w dniu, na
który ma być udzielony urlop.
Art. 155. § 1. Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu, wlicza się z tytułu
ukończenia:
1) zasadniczej lub innej równorzędnej szkoły zawodowej - przewidziany programem
nauczania czas trwania nauki, nie więcej jednak niż 3 lata,
2) średniej szkoły zawodowej - przewidziany programem nauczania czas trwania nauki, nie
więcej jednak niż 5 lat,
3) średniej szkoły zawodowej dla absolwentów zasadniczych (równorzędnych) szkół
zawodowych - 5 lat,
4) średniej szkoły ogólnokształcącej - 4 lata,
5) szkoły policealnej - 6 lat,
6) szkoły wyższej - 8 lat.
Okresy nauki, o których mowa w pkt 1-6, nie podlegają sumowaniu.
§ 2. Jeżeli pracownik pobierał naukę w czasie zatrudnienia, do okresu pracy, od którego zależy
wymiar urlopu, wlicza się bądź okres zatrudnienia, w którym była pobierana nauka, bądź okres
nauki, zależnie od tego, co jest korzystniejsze dla pracownika.
Art. 1551. § 1. W roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy z pracownikiem
uprawnionym do kolejnego urlopu, pracownikowi przysługuje urlop:
1) u dotychczasowego pracodawcy - w wymiarze proporcjonalnym do okresu
przepracowanego u tego pracodawcy w roku ustania stosunku pracy, chyba że przed
ustaniem tego stosunku pracownik wykorzystał urlop w przysługującym mu lub w wyższym
wymiarze,
2) u kolejnego pracodawcy - w wymiarze:
a) proporcjonalnym do okresu pozostałego do końca danego roku kalendarzowego - w
razie zatrudnienia na czas nie krótszy niż do końca danego roku kalendarzowego,
b) proporcjonalnym do okresu zatrudnienia w danym roku kalendarzowym - w razie
zatrudnienia na czas krótszy niż do końca danego roku kalendarzowego,
z zastrzeżeniem § 2.
§ 2. Pracownikowi, który przed ustaniem stosunku pracy w ciągu roku kalendarzowego
wykorzystał urlop w wymiarze wyższym niż wynikający z § 1 pkt 1, przysługuje u kolejnego
pracodawcy urlop w odpowiednio niższym wymiarze; łączny wymiar urlopu w roku kalendarzowym
nie może być jednak niższy niż wynikający z okresu przepracowanego w tym roku u wszystkich
pracodawców.
§ 21. Przepis § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do pracownika podejmującego pracę u
kolejnego pracodawcy w ciągu innego roku kalendarzowego niż rok, w którym ustał jego stosunek
pracy z poprzednim pracodawcą.
§ 3. (skreślony)
Art. 1552. § 1. Przepis art. 1551 § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do pracownika
powracającego do pracy u dotychczasowego pracodawcy w ciągu roku kalendarzowego po
trwającym co najmniej 1 miesiąc okresie:
1) urlopu bezpłatnego,
2) urlopu wychowawczego,
3) odbywania zasadniczej służby wojskowej lub jej form zastępczych, okresowej służby
wojskowej, przeszkolenia wojskowego albo ćwiczeń wojskowych,
4) tymczasowego aresztowania,
5) odbywania kary pozbawienia wolności,
6) nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy.
§ 2. Jeżeli okres, o którym mowa w § 1, przypada po nabyciu przez pracownika prawa do
urlopu w danym roku kalendarzowym, wymiar urlopu pracownika powracającego do pracy w ciągu
tego samego roku kalendarzowego ulega proporcjonalnemu obniżeniu, chyba że przed rozpoczęciem
tego okresu pracownik wykorzystał urlop w przysługującym mu lub w wyższym wymiarze.
Art. 1552a. § 1. Przy ustalaniu wymiaru urlopu na podstawie art. 1551 i 1552 kalendarzowy
miesiąc pracy odpowiada 1/12 wymiaru urlopu przysługującego pracownikowi zgodnie z art. 154 § 1
i 2.
§ 2. Niepełny kalendarzowy miesiąc pracy zaokrągla się w górę do pełnego miesiąca.
§ 3. Jeżeli ustanie stosunku pracy u dotychczasowego pracodawcy i nawiązanie takiego
stosunku u kolejnego pracodawcy następuje w tym samym miesiącu kalendarzowym, zaokrąglenia
do pełnego miesiąca dokonuje dotychczasowy pracodawca.
Art. 1553. § 1. Przy ustalaniu wymiaru urlopu na podstawie art. 1551 i 1552 niepełny dzień
urlopu zaokrągla się w górę do pełnego dnia.
§ 2. Wymiar urlopu należny pracownikowi w danym roku kalendarzowym nie może przekroczyć
wymiaru wynikającego z art. 154 § 1 i 2.
Art. 156. (skreślony)
Art. 157. (skreślony)
Art. 158. Pracownikowi, który wykorzystał urlop za dany rok kalendarzowy, a następnie
uzyskał w ciągu tego roku prawo do urlopu w wyższym wymiarze, przysługuje urlop uzupełniający.
Art. 159. (skreślony)
Art. 160. (skreślony)
Art. 161. Pracodawca jest obowiązany udzielić pracownikowi urlopu w tym roku
kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo.
Art. 162. Na wniosek pracownika urlop może być podzielony na części. W takim jednak
przypadku co najmniej jedna część wypoczynku powinna trwać nie mniej niż 14 kolejnych dni
kalendarzowych.
Art. 163. § 1. Urlopy powinny być udzielane zgodnie z planem urlopów. Plan urlopów ustala
pracodawca, biorąc pod uwagę wnioski pracowników i konieczność zapewnienia normalnego toku
pracy. Planem urlopów nie obejmuje się części urlopu udzielanego pracownikowi zgodnie z art.
1672.
§ 11. Pracodawca nie ustala planu urlopów, jeżeli zakładowa organizacja związkowa wyraziła
na to zgodę; dotyczy to także pracodawcy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa.
W takich przypadkach pracodawca ustala termin urlopu po porozumieniu z pracownikiem. Przepis §
1 zdanie drugie i trzecie stosuje się odpowiednio.
§ 2. Plan urlopów podaje się do wiadomości pracowników w sposób przyjęty u danego
pracodawcy.
§ 3. Na wniosek pracownicy udziela się jej urlopu bezpośrednio po urlopie macierzyńskim,
dotyczy to także pracownika-ojca wychowującego dziecko, który korzysta z urlopu
macierzyńskiego.
Art. 164. § 1. Przesunięcie terminu urlopu może nastąpić na wniosek pracownika
umotywowany ważnymi przyczynami.
§ 2. Przesunięcie terminu urlopu jest także dopuszczalne z powodu szczególnych potrzeb
pracodawcy, jeżeli nieobecność pracownika spowodowałaby poważne zakłócenia toku pracy.
Art. 165. Jeżeli pracownik nie może rozpocząć urlopu w ustalonym terminie z przyczyn
usprawiedliwiających nieobecność w pracy, a w szczególności z powodu:
1) czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby,
2) odosobnienia w związku z chorobą zakaźną,
3) powołania na ćwiczenia wojskowe albo na przeszkolenie wojskowe na czas do 3 miesięcy,
4) urlopu macierzyńskiego,
pracodawca jest obowiązany przesunąć urlop na termin późniejszy.
Art. 166. Część urlopu nie wykorzystaną z powodu:
1) czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby,
2) odosobnienia w związku z chorobą zakaźną,
3) odbywania ćwiczeń wojskowych albo przeszkolenia wojskowego przez czas do 3
miesięcy,
4) urlopu macierzyńskiego
pracodawca jest obowiązany udzielić w terminie późniejszym.
Art. 167. § 1. Pracodawca może odwołać pracownika z urlopu tylko wówczas, gdy jego
obecności w zakładzie wymagają okoliczności nieprzewidziane w chwili rozpoczynania urlopu.
§ 2. Pracodawca jest obowiązany pokryć koszty poniesione przez pracownika w bezpośrednim
związku z odwołaniem go z urlopu.
Art. 1671. W okresie wypowiedzenia umowy o pracę pracownik jest obowiązany wykorzystać
przysługujący mu urlop, jeżeli w tym okresie pracodawca udzieli mu urlopu. W takim przypadku
wymiar udzielonego urlopu, z wyłączeniem urlopu zaległego, nie może przekraczać wymiaru
wynikającego z przepisów art. 1551.
Art. 1672. Pracodawca jest obowiązany udzielić na żądanie pracownika i w terminie przez
niego wskazanym nie więcej niż 4 dni urlopu w każdym roku kalendarzowym. Pracownik zgłasza
żądanie udzielenia urlopu najpóźniej w dniu rozpoczęcia urlopu.
Art. 1673. Łączny wymiar urlopu wykorzystanego przez pracownika na zasadach i w trybie
określonych w art. 1672 nie może przekroczyć w roku kalendarzowym 4 dni, niezależnie od liczby
pracodawców, z którymi pracownik pozostaje w danym roku w kolejnych stosunkach pracy.
Art. 168. Urlopu niewykorzystanego w terminie ustalonym zgodnie z art. 163 należy
pracownikowi udzielić najpóźniej do końca pierwszego kwartału następnego roku kalendarzowego;
nie dotyczy to części urlopu udzielanego zgodnie z art. 1672.
Art. 169. (skreślony)
Art. 170. (skreślony)
Art. 171. § 1. W przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z
powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent
pieniężny.
§ 2. (skreślony)
§ 3. Pracodawca nie ma obowiązku wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w §
1, w przypadku gdy strony postanowią o wykorzystaniu urlopu w czasie pozostawania pracownika w
stosunku pracy na podstawie kolejnej umowy o pracę zawartej z tym samym pracodawcą
bezpośrednio po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniej umowy o pracę z tym pracodawcą.
Art. 172. Za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w
tym czasie pracował. Zmienne składniki wynagrodzenia mogą być obliczane na podstawie
przeciętnego wynagrodzenia z okresu 3 miesięcy poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu; w
przypadkach znacznego wahania wysokości wynagrodzenia okres ten może być przedłużony do 12
miesięcy.
Art. 1721. § 1. Jeżeli pracodawca na podstawie odrębnych przepisów jest obowiązany objąć
pracownika ubezpieczeniem gwarantującym mu otrzymanie świadczenia pieniężnego za czas urlopu,
pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie przewidziane w art. 172 lub ekwiwalent pieniężny, o
którym mowa w art. 171.
§ 2. Jeżeli świadczenie pieniężne za czas urlopu, o którym mowa w § 1, jest niższe od
wynagrodzenia przewidzianego w art. 172 lub od ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art.
171, pracodawca jest obowiązany wypłacić pracownikowi kwotę stanowiącą różnicę między tymi
należnościami.
Art. 173. Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
zasady udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu
oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop.
Rozdział II
Urlopy bezpłatne
Art. 174. § 1. Na pisemny wniosek pracownika pracodawca może udzielić mu urlopu
bezpłatnego.
§ 2. Okresu urlopu bezpłatnego nie wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia
pracownicze.
§ 3. Przy udzielaniu urlopu bezpłatnego, dłuższego niż 3 miesiące, strony mogą przewidzieć
dopuszczalność odwołania pracownika z urlopu z ważnych przyczyn.
§ 4. Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się w przypadkach uregulowanych odmiennie przepisami
szczególnymi.
Art. 1741. § 1. Za zgodą pracownika, wyrażoną na piśmie, pracodawca może udzielić
pracownikowi urlopu bezpłatnego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy przez okres
ustalony w zawartym w tej sprawie porozumieniu między pracodawcami.
§ 2. Okres urlopu bezpłatnego, o którym mowa w § 1, wlicza się do okresu pracy, od którego
zależą uprawnienia pracownicze u dotychczasowego pracodawcy.
Art. 175. (skreślony)
USTAWA KODEKS PRACY – stan prawny na dzień 28. 07. 2011 r.
Jeżeli masz pytanie możesz zadać je tutaj
Urlopy pracownicze
Rozdział I
Urlopy wypoczynkowe
Art. 152. § 1. Pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego
urlopu wypoczynkowego, zwanego dalej „urlopem”.
§ 2. Pracownik nie może zrzec się prawa do urlopu.
Art. 153. § 1. Pracownik podejmujący pracę po raz pierwszy, w roku kalendarzowym, w
którym podjął pracę, uzyskuje prawo do urlopu z upływem każdego miesiąca pracy, w wymiarze
1/12 wymiaru urlopu przysługującego mu po przepracowaniu roku.
§ 2. Prawo do kolejnych urlopów pracownik nabywa w każdym następnym roku
kalendarzowym.
Art. 154. § 1. Wymiar urlopu wynosi:
1) 20 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat,
2) 26 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat.
§ 2. Wymiar urlopu dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy ustala
się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy tego pracownika, biorąc za podstawę wymiar urlopu
określony w § 1; niepełny dzień urlopu zaokrągla się w górę do pełnego dnia.
§ 3. Wymiar urlopu w danym roku kalendarzowym, ustalony na podstawie § 1 i 2, nie może
przekroczyć wymiaru określonego w § 1.
Art. 1541. § 1. Do okresu zatrudnienia, od którego zależy prawo do urlopu i wymiar urlopu,
wlicza się okresy poprzedniego zatrudnienia, bez względu na przerwy w zatrudnieniu oraz sposób
ustania stosunku pracy.
§ 2. W przypadku jednoczesnego pozostawania w dwóch lub więcej stosunkach pracy
wliczeniu podlega także okres poprzedniego niezakończonego zatrudnienia w części przypadającej
przed nawiązaniem drugiego lub kolejnego stosunku pracy.
Art. 1542. § 1. Urlopu udziela się w dni, które są dla pracownika dniami pracy, zgodnie z
obowiązującym go rozkładem czasu pracy, w wymiarze godzinowym, odpowiadającym dobowemu
wymiarowi czasu pracy pracownika w danym dniu, z zastrzeżeniem § 4.
§ 2. Przy udzielaniu urlopu zgodnie z § 1, jeden dzień urlopu odpowiada 8 godzinom pracy.
§ 3. Przepis § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pracownika, dla którego dobowa norma czasu
pracy, wynikająca z odrębnych przepisów, jest niższa niż 8 godzin.
§ 4. Udzielenie pracownikowi urlopu w dniu pracy w wymiarze godzinowym odpowiadającym
części dobowego wymiaru czasu pracy jest dopuszczalne jedynie w przypadku, gdy część urlopu
pozostała do wykorzystania jest niższa niż pełny dobowy wymiar czasu pracy pracownika w dniu, na
który ma być udzielony urlop.
Art. 155. § 1. Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu, wlicza się z tytułu
ukończenia:
1) zasadniczej lub innej równorzędnej szkoły zawodowej - przewidziany programem
nauczania czas trwania nauki, nie więcej jednak niż 3 lata,
2) średniej szkoły zawodowej - przewidziany programem nauczania czas trwania nauki, nie
więcej jednak niż 5 lat,
3) średniej szkoły zawodowej dla absolwentów zasadniczych (równorzędnych) szkół
zawodowych - 5 lat,
4) średniej szkoły ogólnokształcącej - 4 lata,
5) szkoły policealnej - 6 lat,
6) szkoły wyższej - 8 lat.
Okresy nauki, o których mowa w pkt 1-6, nie podlegają sumowaniu.
§ 2. Jeżeli pracownik pobierał naukę w czasie zatrudnienia, do okresu pracy, od którego zależy
wymiar urlopu, wlicza się bądź okres zatrudnienia, w którym była pobierana nauka, bądź okres
nauki, zależnie od tego, co jest korzystniejsze dla pracownika.
Art. 1551. § 1. W roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy z pracownikiem
uprawnionym do kolejnego urlopu, pracownikowi przysługuje urlop:
1) u dotychczasowego pracodawcy - w wymiarze proporcjonalnym do okresu
przepracowanego u tego pracodawcy w roku ustania stosunku pracy, chyba że przed
ustaniem tego stosunku pracownik wykorzystał urlop w przysługującym mu lub w wyższym
wymiarze,
2) u kolejnego pracodawcy - w wymiarze:
a) proporcjonalnym do okresu pozostałego do końca danego roku kalendarzowego - w
razie zatrudnienia na czas nie krótszy niż do końca danego roku kalendarzowego,
b) proporcjonalnym do okresu zatrudnienia w danym roku kalendarzowym - w razie
zatrudnienia na czas krótszy niż do końca danego roku kalendarzowego,
z zastrzeżeniem § 2.
§ 2. Pracownikowi, który przed ustaniem stosunku pracy w ciągu roku kalendarzowego
wykorzystał urlop w wymiarze wyższym niż wynikający z § 1 pkt 1, przysługuje u kolejnego
pracodawcy urlop w odpowiednio niższym wymiarze; łączny wymiar urlopu w roku kalendarzowym
nie może być jednak niższy niż wynikający z okresu przepracowanego w tym roku u wszystkich
pracodawców.
§ 21. Przepis § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do pracownika podejmującego pracę u
kolejnego pracodawcy w ciągu innego roku kalendarzowego niż rok, w którym ustał jego stosunek
pracy z poprzednim pracodawcą.
§ 3. (skreślony)
Art. 1552. § 1. Przepis art. 1551 § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do pracownika
powracającego do pracy u dotychczasowego pracodawcy w ciągu roku kalendarzowego po
trwającym co najmniej 1 miesiąc okresie:
1) urlopu bezpłatnego,
2) urlopu wychowawczego,
3) odbywania zasadniczej służby wojskowej lub jej form zastępczych, okresowej służby
wojskowej, przeszkolenia wojskowego albo ćwiczeń wojskowych,
4) tymczasowego aresztowania,
5) odbywania kary pozbawienia wolności,
6) nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy.
§ 2. Jeżeli okres, o którym mowa w § 1, przypada po nabyciu przez pracownika prawa do
urlopu w danym roku kalendarzowym, wymiar urlopu pracownika powracającego do pracy w ciągu
tego samego roku kalendarzowego ulega proporcjonalnemu obniżeniu, chyba że przed rozpoczęciem
tego okresu pracownik wykorzystał urlop w przysługującym mu lub w wyższym wymiarze.
Art. 1552a. § 1. Przy ustalaniu wymiaru urlopu na podstawie art. 1551 i 1552 kalendarzowy
miesiąc pracy odpowiada 1/12 wymiaru urlopu przysługującego pracownikowi zgodnie z art. 154 § 1
i 2.
§ 2. Niepełny kalendarzowy miesiąc pracy zaokrągla się w górę do pełnego miesiąca.
§ 3. Jeżeli ustanie stosunku pracy u dotychczasowego pracodawcy i nawiązanie takiego
stosunku u kolejnego pracodawcy następuje w tym samym miesiącu kalendarzowym, zaokrąglenia
do pełnego miesiąca dokonuje dotychczasowy pracodawca.
Art. 1553. § 1. Przy ustalaniu wymiaru urlopu na podstawie art. 1551 i 1552 niepełny dzień
urlopu zaokrągla się w górę do pełnego dnia.
§ 2. Wymiar urlopu należny pracownikowi w danym roku kalendarzowym nie może przekroczyć
wymiaru wynikającego z art. 154 § 1 i 2.
Art. 156. (skreślony)
Art. 157. (skreślony)
Art. 158. Pracownikowi, który wykorzystał urlop za dany rok kalendarzowy, a następnie
uzyskał w ciągu tego roku prawo do urlopu w wyższym wymiarze, przysługuje urlop uzupełniający.
Art. 159. (skreślony)
Art. 160. (skreślony)
Art. 161. Pracodawca jest obowiązany udzielić pracownikowi urlopu w tym roku
kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo.
Art. 162. Na wniosek pracownika urlop może być podzielony na części. W takim jednak
przypadku co najmniej jedna część wypoczynku powinna trwać nie mniej niż 14 kolejnych dni
kalendarzowych.
Art. 163. § 1. Urlopy powinny być udzielane zgodnie z planem urlopów. Plan urlopów ustala
pracodawca, biorąc pod uwagę wnioski pracowników i konieczność zapewnienia normalnego toku
pracy. Planem urlopów nie obejmuje się części urlopu udzielanego pracownikowi zgodnie z art.
1672.
§ 11. Pracodawca nie ustala planu urlopów, jeżeli zakładowa organizacja związkowa wyraziła
na to zgodę; dotyczy to także pracodawcy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa.
W takich przypadkach pracodawca ustala termin urlopu po porozumieniu z pracownikiem. Przepis §
1 zdanie drugie i trzecie stosuje się odpowiednio.
§ 2. Plan urlopów podaje się do wiadomości pracowników w sposób przyjęty u danego
pracodawcy.
§ 3. Na wniosek pracownicy udziela się jej urlopu bezpośrednio po urlopie macierzyńskim,
dotyczy to także pracownika-ojca wychowującego dziecko, który korzysta z urlopu
macierzyńskiego.
Art. 164. § 1. Przesunięcie terminu urlopu może nastąpić na wniosek pracownika
umotywowany ważnymi przyczynami.
§ 2. Przesunięcie terminu urlopu jest także dopuszczalne z powodu szczególnych potrzeb
pracodawcy, jeżeli nieobecność pracownika spowodowałaby poważne zakłócenia toku pracy.
Art. 165. Jeżeli pracownik nie może rozpocząć urlopu w ustalonym terminie z przyczyn
usprawiedliwiających nieobecność w pracy, a w szczególności z powodu:
1) czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby,
2) odosobnienia w związku z chorobą zakaźną,
3) powołania na ćwiczenia wojskowe albo na przeszkolenie wojskowe na czas do 3 miesięcy,
4) urlopu macierzyńskiego,
pracodawca jest obowiązany przesunąć urlop na termin późniejszy.
Art. 166. Część urlopu nie wykorzystaną z powodu:
1) czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby,
2) odosobnienia w związku z chorobą zakaźną,
3) odbywania ćwiczeń wojskowych albo przeszkolenia wojskowego przez czas do 3
miesięcy,
4) urlopu macierzyńskiego
pracodawca jest obowiązany udzielić w terminie późniejszym.
Art. 167. § 1. Pracodawca może odwołać pracownika z urlopu tylko wówczas, gdy jego
obecności w zakładzie wymagają okoliczności nieprzewidziane w chwili rozpoczynania urlopu.
§ 2. Pracodawca jest obowiązany pokryć koszty poniesione przez pracownika w bezpośrednim
związku z odwołaniem go z urlopu.
Art. 1671. W okresie wypowiedzenia umowy o pracę pracownik jest obowiązany wykorzystać
przysługujący mu urlop, jeżeli w tym okresie pracodawca udzieli mu urlopu. W takim przypadku
wymiar udzielonego urlopu, z wyłączeniem urlopu zaległego, nie może przekraczać wymiaru
wynikającego z przepisów art. 1551.
Art. 1672. Pracodawca jest obowiązany udzielić na żądanie pracownika i w terminie przez
niego wskazanym nie więcej niż 4 dni urlopu w każdym roku kalendarzowym. Pracownik zgłasza
żądanie udzielenia urlopu najpóźniej w dniu rozpoczęcia urlopu.
Art. 1673. Łączny wymiar urlopu wykorzystanego przez pracownika na zasadach i w trybie
określonych w art. 1672 nie może przekroczyć w roku kalendarzowym 4 dni, niezależnie od liczby
pracodawców, z którymi pracownik pozostaje w danym roku w kolejnych stosunkach pracy.
Art. 168. Urlopu niewykorzystanego w terminie ustalonym zgodnie z art. 163 należy
pracownikowi udzielić najpóźniej do końca pierwszego kwartału następnego roku kalendarzowego;
nie dotyczy to części urlopu udzielanego zgodnie z art. 1672.
Art. 169. (skreślony)
Art. 170. (skreślony)
Art. 171. § 1. W przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z
powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent
pieniężny.
§ 2. (skreślony)
§ 3. Pracodawca nie ma obowiązku wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w §
1, w przypadku gdy strony postanowią o wykorzystaniu urlopu w czasie pozostawania pracownika w
stosunku pracy na podstawie kolejnej umowy o pracę zawartej z tym samym pracodawcą
bezpośrednio po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniej umowy o pracę z tym pracodawcą.
Art. 172. Za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w
tym czasie pracował. Zmienne składniki wynagrodzenia mogą być obliczane na podstawie
przeciętnego wynagrodzenia z okresu 3 miesięcy poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu; w
przypadkach znacznego wahania wysokości wynagrodzenia okres ten może być przedłużony do 12
miesięcy.
Art. 1721. § 1. Jeżeli pracodawca na podstawie odrębnych przepisów jest obowiązany objąć
pracownika ubezpieczeniem gwarantującym mu otrzymanie świadczenia pieniężnego za czas urlopu,
pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie przewidziane w art. 172 lub ekwiwalent pieniężny, o
którym mowa w art. 171.
§ 2. Jeżeli świadczenie pieniężne za czas urlopu, o którym mowa w § 1, jest niższe od
wynagrodzenia przewidzianego w art. 172 lub od ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art.
171, pracodawca jest obowiązany wypłacić pracownikowi kwotę stanowiącą różnicę między tymi
należnościami.
Art. 173. Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
zasady udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu
oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop.
Rozdział II
Urlopy bezpłatne
Art. 174. § 1. Na pisemny wniosek pracownika pracodawca może udzielić mu urlopu
bezpłatnego.
§ 2. Okresu urlopu bezpłatnego nie wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia
pracownicze.
§ 3. Przy udzielaniu urlopu bezpłatnego, dłuższego niż 3 miesiące, strony mogą przewidzieć
dopuszczalność odwołania pracownika z urlopu z ważnych przyczyn.
§ 4. Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się w przypadkach uregulowanych odmiennie przepisami
szczególnymi.
Art. 1741. § 1. Za zgodą pracownika, wyrażoną na piśmie, pracodawca może udzielić
pracownikowi urlopu bezpłatnego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy przez okres
ustalony w zawartym w tej sprawie porozumieniu między pracodawcami.
§ 2. Okres urlopu bezpłatnego, o którym mowa w § 1, wlicza się do okresu pracy, od którego
zależą uprawnienia pracownicze u dotychczasowego pracodawcy.
Art. 175. (skreślony)
USTAWA KODEKS PRACY – stan prawny na dzień 28. 07. 2011 r.
Jeżeli masz pytanie możesz zadać je tutaj
